Een dictatuur heeft tenminste nog het fatsoen zichzelf zo te noemen. De macht ligt er open op tafel, de spelregels zijn helder, en niemand hoeft te raden wie er uiteindelijk beslist. Maar de Europese Unie gunt haar burgers zelfs die eerlijkheid niet. In Brussel heet alles ‘democratie’: er is een parlement, er zijn verkiezingen, er bestaat zelfs een burgerinitiatief waarmee gewone Europeanen zelf wetgeving kunnen voorstellen. Het klinkt prachtig, alleen is er één probleem: de beslissing belandt telkens weer bij mensen die nooit democratisch zijn verkozen. Verzet wordt in dat systeem niet bruut neergesabeld, maar netjes niet-ontvankelijk verklaard. De uitkomst is echter precies hetzelfde.
Vorige maand dienden Eva Vlaardingerbroek en Martin Sellner de Save Europe Act in als Europees burgerinitiatief: een oproep tot een tijdelijke stop op niet-westerse immigratiekanalen, inclusief studievisa en gezinshereniging. Zes weken later kwam het antwoord. De Europese Commissie weigert het initiatief te registreren, omdat het “kennelijk in strijd” zou zijn met de waarden van de Unie. Het was een vroegtijdige doodverklaring van een broodnodig remigratie-initiatief. En juist daarin schuilt het eigenlijke verhaal.
