De ‘islamistische olifant’ in de Pride-kamer: waarom dit debat niet langer wordt genegeerd
Links heeft een fascinerend talent ontwikkeld: hoe ongemakkelijker de dader, hoe vager de beschrijving. Bij anti-homogeweld verdwijnen afkomst, religieuze overtuiging en motief al snel achter termen als “jongeren”, “verharding” en “mannelijkheid”. En wanneer een jihadist een Pride-evenement aanvalt, volgt er geen scherp debat over het islamisme, maar een plechtige verklaring tegen “extremisme” in het algemeen. Zo hoeven de zorgvuldig opgebouwde links-progressieve stokpaardjes niet onderuit te worden gehaald.
Dit probleem is ontstaan doordat links-progressief Nederland twee lievelingen onder zijn hoede heeft genomen die elkaar normaal gesproken de tent zouden uitvechten. Aan de ene kant de lhbti-gemeenschap, wier feest deze week de grachten kleurde. Aan de andere kant een islamistische achterban, wier luidste stemmen homoseksualiteit ergens tussen zonde en gruwel plaatsen.
